Wij overdrijven niet

Begin maart ontketende Yasmine iets prachtigs met haar blogpost ‘Mijn naam is niet “hey sexy”‘, waarin ze aantoonde dat seksisme een veel voorkomend probleem is in de Belgische (en ik verzeker je, Nederlandse) samenleving. Ze kreeg overdreven reacties: zij en iedere vrouw die soortgelijke ervaringen heeft, overdrijft, is een truttenbol, moeten dankbaar zijn om de complimentjes en zich vooral niet zo aanstellen. Je kan het erger treffen, je had in India of het Midden-Oosten kunnen wonen.

Ja, ik ben gezegend dat ik in Nederland ben geboren en ben opgegroeid. Dit neemt niet weg dat ik, net als Yasmine, van mening ben dat er iets moet veranderen en dat het tijd wordt dat we voor onszelf opkomen. Geloof je me niet? Dan heb je geluk, Yasmine vroeg ons om onze ervaringen te delen, op Twitter, op onze blogs, op Facebook en in de media.

Ik overdrijf niet

Mijn ouders hebben ons toen we jong waren, verteld dat ons lichaam van ons is. Als iemand iets doet wat niet door de beugel kan, dan trek je aan de bel. Je wordt beschermd opgevoed. In het donker ergens heen? ‘We brengen je weg/halen je wel op.’ Zelfs toen ik al op kamers zat, belden mijn ouders me regelmatig op om me te smeken alsjeblieft niet alleen over straat te gaan ’s avonds laat. Ik had ervoor kunnen kiezen hun adviezen te negeren, maar een kleine greep uit mijn ervaringen en je zult hopelijk snappen dat ik dat niet gauw doe:

  • 1997: Op mijn negende ben ik misbruikt door een familielid. Zijn reactie een jaar na het gebeuren? ‘Ze vroeg erom, ze had een rokje aan.’
  • 2000: Ik help mijn oma met het doen van boodschappen, ik wacht buiten op haar bij de fiets terwijl zij nog even naar binnen gaat om iets te halen dat ze is vergeten. Twee mannen lopen langs en eentje slaat me op mijn billen.
  • 2006: Graspop Metal Meeting: commentaar op mijn borsten van een groepje mannen.
  • 2013: Ik sta naast mijn fiets te wachten op een vriendin. Ik draag een rokje met panty. Een man loopt langs en blijft me aanstaren. ‘Wat een sexy benen…’ Ik glimlach vriendelijk, maar ongemakkelijk en duik in mijn telefoon. Hij gaat nog even door, terwijl hij me aan blijft staren. ‘Ik meen het, echt heel sexy.’ Ik vervloek mezelf dat ik een panty aan heb. Terwijl hij wegloopt, kijkt hij continu om en fluit dan nog even. Sindsdien heb ik geen panty meer aangehad.

Vrouwen in de techniek

Bovenstaande is een greep uit mijn ervaringen. Naast dat, ben ik tijdens mijn studie en werk zoveel vooroordelen tegengekomen, dat die een eigen kopje hebben verdiend. Lang niet allen zijn een aanslag op mijn lichaam zoals hierboven, maar veel zijn wel een aanslag op mij als vrouw. Ik ben software-ontwikkelaar. Helaas zijn er niet veel vrouwen in de techniek en dat merk je. Seksisme is een groot probleem in deze hoek en dat werd mij al duidelijk toen ik met mijn studie informatica wilde beginnen. Op open dagen vertelden de huidige studenten mij dat ik toch echt communicatie moest studeren, ‘want informatica was met code en zo’ en ‘de meeste meisjes kiezen voor communicatie’. Docenten vroegen me tijdens de voorlichting of ik wel in het goede lokaal zat, ‘dit gaat om informatica. Communicatie is in het lokaal hier tegenover.’ Toen ik wat vragen stelde aan docenten en studenten, werden mijn vragen halfbakken beantwoord en werd ik de communicatiekant opgestuurd. Gelukkig was ik zo eigenwijs om mijn eigen gang te gaan en informatica studeren.

Tijdens mijn studie hield het helaas niet op. Docenten gingen er vanuit dat ik niets of minder kon, want ik was een meisje. Groepsgenoten lieten mij de documenten schrijven in plaats van programmeren, want daar was ik veel beter in, als meisje. Ik heb als student informatica op open dagen gestaan om voorlichting te geven aan aankomende studenten. Ouders gingen er automatisch vanuit dat de projecten die ik uitlegde, niet van mij waren, want ik was een meisje. En als ik dan eindelijk een meisje sprak die geïnteresseerd was in informatica, was er vaak een ouder die zei: ‘Nee, doe dat maar niet. Dat is echt een mannenberoep.’

Ook tijdens sollicitatiegesprekken hielden deze vooroordelen niet op. De volgende opmerkingen en vragen heb ik helaas meerdere malen gehoord tijdens sollicitatiegesprekken met bedrijven en/of recruiters:

  • Goh, je bent een vrouw in de ICT.
  • Durf je wel met mannen te werken?
  • Waarom ben je informatica gaan studeren? Dat is toch echt een mannenberoep.
  • Wat ben je normaal voor een programmeur…
  • Maar jij bent geen echte programmeur, je kleedt je normaal en je praat normaal.

Helaas zijn mijn ervaringen niet uniek, ik spreek regelmatig vrouwen die in de techniek werkzaam zijn. Zo hebben ze bijvoorbeeld te maken met collega’s die niet getraind willen worden door een vrouw, of ze worden niet serieus genomen. Het is zelfs nodig om op conferenties een code of conduct te hebben, omdat seksuele intimidatie helaas veel voorkomt.

Jong en oud

Dit hierboven zijn mijn ervaringen, helaas zie ik in mijn omgeving dat (bijna) iedere vrouw er dagelijks mee bezig is. De tienermeiden van onze toneelvereniging, zijn zich hier zelfs bewust van. De meeste meiden worden ’s avonds om half 10 opgehaald door hun ouders, omdat ze niet alleen over straat mogen en durven. Als het nog licht is, zorgen ze ervoor dat ze voor het donker naar huis fietsen. De meeste vrouwen zijn bang voor het donker, zijn bang om alleen buiten te zijn, zijn bang om voor zichzelf op te komen en zijn bang om te dragen wat ze willen uit angst voor commentaar. Ik beken eerlijk: ook ik loop ’s avonds liever niet alleen over straat en slecht verlichte paden ontwijk ik al helemaal.

Dankbaar

Ik ben ook dankbaar. Dankbaar voor mijn man die me dagelijks vertelt hoe stoer ik ben en die ik vanmorgen met open mond Yasmines blogposts heb zien lezen. Voor mijn collega’s die feminisme niet als iets negatiefs zien. Voor alle mensen, mannen en vrouwen, om me heen die voor zichzelf, hun vrouw, hun dochter of moeder opkomen en voor de media, die dit verhaal nu oppakken. We zijn de wereld aan het veranderen.

Ik houd mijn mond niet meer. Ik overdrijf niet.

 

Caroline

One Comment

  1. Heel erg bedankt dat ook jij je laat horen! Wat een goed geschreven stuk. ‘De meeste vrouwen zijn bang voor het donker.’ Dat is zo waar en zo erg dat het zover is gekomen. ‘Ze vroeg erom, ze had een rokje aan.’ Verschrikkelijk, ik heb hier echt geen woorden voor. Dapper dat je dit hebt durven delen!
    Ook heel mooi (of eigenlijk heel triest) om over je ervaringen in het werkveld te lezen. Het is zo tegenovergesteld van de zorg/het sociale werkveld waar ik in werk. Wij zijn dolblij als we een man in het team hebben, die wordt hartelijk verwelkomd! Dat zou andersom toch net zo moeten zijn!

Comments are closed.